هنگامی که مردم در مورد ریخته گری موم گم شده صحبت می کنند، اغلب روی الگوهای موم یا ریختن فلز نهایی وسواس دارند. دوغاب سرامیک؟ مانند یک رنگ ساده، یک مرحله پس‌زمینه رفتار می‌شود. این اولین اشتباه است. در واقع، دوغاب به معنای واقعی کلمه سازنده قالب است. رفتار آن تعیین می کند که آیا یک ریخته گری بی عیب و نقص دریافت کنید یا یک توده قراضه پرهزینه. این یک کالا نیست. دسته ای که برای فولاد ضد زنگ کار می کند ممکن است به طور فاجعه باری برای یک جزء آلیاژی مبتنی بر نیکل با دیواره نازک شکست بخورد. من مغازه‌های زیادی را دیده‌ام، حتی مغازه‌های باتجربه‌ای که با آن به‌عنوان ترکیبی یک‌اندازه برخورد می‌کنند، فقط برای مواجهه با ترک‌های پوسته، ضایعات، یا پوشش وحشتناک سطح، و سپس موم‌زدایی یا کوره را مقصر می‌دانند. حقیقت معمولا با مخزن دوغاب شروع می شود.
این چیزی بیش از گل است - ترکیب یک مذاکره است
پایه ساده است: آرد نسوز (مانند سیلیس ذوب شده یا زیرکون) و یک چسب، معمولاً سیلیس کلوئیدی یا سیلیکات اتیل. اما ساده به همین جا ختم می شود. توزیع اندازه ذرات آرد بسیار مهم است. برای دستیابی به تراکم بسته بندی مناسب به ترکیبی از دانه های درشت و ریز نیاز دارید. خیلی خوب است و در حین خشک کردن و پختن دچار انقباض و ترک بیش از حد خواهید شد. خیلی درشت است و سطح شما ناهموار خواهد بود و تمام جزئیاتی را که برای ثبت آن در موم زحمت کشیده اید از دست می دهد. برای بیشتر کارهای ما با دوغاب سرامیکی برای ریخته گری موم از دست رفته در QSY، ما به یک سیستم مبتنی بر زیرکون برای آلیاژهای با دمای بالا تمایل داریم. نسوز بالاتری دارد که وقتی آلیاژهای مبتنی بر کبالت را که از کوره فریاد می زنند می ریزید غیر قابل مذاکره است.
انتخاب صحافی قضاوت دیگری است. سیلیس کلوئیدی کاربر پسند و مبتنی بر آب است، اما به آرامی قدرت ایجاد می کند. اتیل سیلیکات پوسته ای بسیار قوی را به سرعت ایجاد می کند، اما مبتنی بر الکل است - خطر آتش سوزی، کنترل ویسکوزیته پیچیده، و می تواند پوسته را بیش از حد سفت کند و منجر به پارگی داغ در فلز شود. ما از هر دو استفاده می کنیم، اما برای قطعات پیچیده و با مقطع نازک فولادی یا ضد زنگ، اغلب از سیستم هیبریدی استفاده می کنیم. این در مورد متعادل کردن قدرت سبز، قدرت شلیک و نفوذپذیری است. هیچ پاسخ کتاب درسی وجود ندارد. این دستور العملی است که شما بر اساس رطوبت آن روز در کارگاه تنظیم می کنید.
سپس مواد افزودنی وجود دارد. چند قطره ماده مرطوب کننده برای کاهش کشش سطحی به طوری که دوغاب موم را به طور یکنواخت بپوشاند، به خصوص روی سطوح آبگریز. کف‌زدا اجباری است - حباب‌های هوای به دام افتاده نقص پوسته‌ای هستند که منتظر وقوع هستند. گاهی اوقات درصد کمی از یک افزودنی ضد ورید مخصوص برای هندسه های خاص مورد نیاز است تا از آن ترک های مویی در سرامیک جلوگیری شود. شما این را مخلوط می کنید و فقط به آن نگاه نمی کنید. شما آن را احساس می کنید ویسکوزیته باید انگشت شما را به روش خاصی بپوشاند و یک لایه یکنواخت و مات باقی بگذارد. ما با یک فنجان زهن آن را بررسی می کنیم، اما بچه های باتجربه از نحوه چکه آن می دانند.
شیطان در جریان است: رئولوژی و کنترل
اختلاط فقط انداختن چیزها در تانک نیست. این یک فرآیند کنترل شده و اغلب آهسته است تا از وارد شدن هوا به مخلوط جلوگیری شود. ما از میکسر پروانه ای با زاویه تیغه خاص استفاده می کنیم. پس از اختلاط، دوغاب باید پیر شود - گاهی اوقات 24 ساعت - تا مواد شیمیایی تثبیت شود. رئولوژی آن تغییر می کند. دوغاب تازه مخلوط شده ممکن است خیلی سریع از درخت موم خارج شود و پوششی نازک و ضعیف به جا بگذارد. یک فرد مسن خاصیت تیکسوتروپیک بهتری خواهد داشت: هنگامی که به هم می زند جریان دارد اما در حالت ساکن شکل خود را حفظ می کند و یک لایه یکنواخت می سازد.
پارامترهای کنترل، تشریفات روزانه هستند. چگالی (یا وزن مخصوص) به صورت مذهبی بررسی می شود. با تبخیر آب، چگالی آن بالا می رود و باید آن را با آب مقطر دوباره تنظیم کنید. ویسکوزیته قبل از هر جابجایی بررسی می شود. pH برای سیستم های سیلیس کلوئیدی اهمیت دارد. در صورت جابجایی، ذرات سیلیس می توانند زودتر از موعد شروع به ژل شدن کنند و کل دسته را از بین ببرند. من یک بار یک مخزن 500 لیتری را گم کردم زیرا از یک سطل آلوده استفاده شده بود که PH را تغییر می داد. این یک درس پرهزینه در نظم رویه ای بود. شما فقط یک مایع را حفظ نمی کنید. شما در حال حفظ یک سیستم زنده و کلوئیدی هستید.
فرو بردن مجموعه های موم یک هنر است. اولین کت یا همان کت پرایم از همه مهمتر است. پایان سطح را مشخص می کند. ما اغلب در اینجا از آرد ریزتر استفاده می کنیم، حتی گاهی اوقات یک زیرکون با درجه ریزتر اضافه می کنیم. زمان تخلیه، چرخش درخت برای جلوگیری از تجمع، کنترل گرد و غبار محیط - همه چیز مهم است. بعد از اولین لایه، در حالی که دوغاب هنوز خیس است، بلافاصله گچ (ماسه درشت) میزنیم. سپس یک چرخه است: خشک کردن، غوطه ور کردن، چسباندن، خشک کردن. محیط خشک کردن (دما، رطوبت، جریان هوا) به اندازه خود دوغاب بسیار مهم است. عجله این کار منجر به پوسته های سبز رنگ با رطوبت محبوس می شود که در حین موم زدایی به بخار تبدیل می شود و منفجر می شود.
مورد در نقطه: تیغه توربین آلیاژی مبتنی بر نیکل
اینجا جایی است که تئوری با آتش ملاقات می کند. ما پروژه ای برای یک دسته کوچک از پره های توربین آلیاژی مبتنی بر نیکل داشتیم. الگوهای موم پیچیده بودند، با کانال های خنک کننده داخلی. اولین اجرا از فرمول استاندارد دوغاب آلیاژ فولاد ما استفاده کرد. نتیجه؟ چندین تیغه پس از موم زدایی در اتوکلاو، ترک های ریز را در لبه های دنباله نشان دادند. پوسته خیلی سفت بود و نمی توانست در برابر انبساط سریع موم مقاومت کند. خرابی در سیستم دوغاب-بایندر بود. برای این هندسه خیلی قوی و شکننده بود.
راه حل یک تنظیم چند جانبه بود دوغاب سرامیکی برای ریخته گری موم از دست رفته. ابتدا، نسبت بایندر را در دو لایه اول کمی کاهش دادیم تا کمی انعطاف پذیری بیشتری داشته باشیم. دوم، ما گچ را برای لایه اول به یک شن و ماسه گرد و زاویه دار تغییر دادیم تا نقاط تمرکز تنش را کاهش دهیم. سوم، ما زمان خشک شدن بین لایه های اولیه را 50٪ افزایش دادیم. سرعت تولید را کاهش داد، اما کار کرد. این پوسته‌ها استحکام کافی برای تحمل فلز را داشتند، اما نفوذپذیری و میکروب کافی برای زنده ماندن از موم‌زدایی را داشتند. این نوع عیب یابی در مغازه هایی مانند استاندارد است Qingdao Qiangsenyuan Technology Co., Ltd. (QSY)، که در آن مجموعه مواد از چدن تا آلیاژهای خاص شما را مجبور می کند که دوغاب را به عنوان یک متغیر و نه یک ثابت رعایت کنید.
نکته ظریف دیگر: برای این آلیاژهای با دمای بالا، پوسته باید نه تنها در برابر دمای ریختن، بلکه در برابر گرمای طولانی مدت مقاومت کند زیرا مرکز ریخته‌گری عظیم به آرامی جامد می‌شود. دوغابی که خیلی زود پخته یا نرم می‌شود می‌تواند منجر به نفوذ فلز شود و سطحی ناهموار و ذوب شده ایجاد کند که تمیز کردن آن کابوس است. فرمول دوغاب زیرکون ما، که طی سال‌ها توسعه یافته است، برای حفظ یکپارچگی آن تا حد مجاز طراحی شده است، به همین دلیل است که می‌توانیم مشخصات سخت‌گیرانه قطعات مبتنی بر کبالت و نیکل را با اطمینان انجام دهیم.
دام های رایج و احساس آن
فراتر از مشخصات فنی، شهود وجود دارد. دوغابی که برای غوطه وری زیاد استفاده می شود، گرد و غبار را از گچ و چسب هیدرولیز شده جمع می کند. ضخیم تر می شود، اندازه ذرات آن تغییر می کند. برای تنظیم ویسکوزیته نمی توانید فقط به اضافه کردن آب ادامه دهید. که محتوای بایندر را رقیق می کند. شما باید به طور دوره ای مخزن را با دوغاب جدید تازه کنید. یک نقطه شیرین در چرخه زندگی یک مخزن وجود دارد که در آن کاملاً متعادل است - معمولاً پس از چند چرخه تجدید.
یکی از مسائل پایدار، زهکشی دوغاب است که یک برآمدگی یا تجمع ضخیم در پایین الگوی مومی ایجاد می کند. این یک اختلاف جرم حرارتی در طول ریختن ایجاد می کند که منجر به تخلخل انقباض در فلز در آن نقطه می شود. راه حل همیشه در خود دوغاب نیست، بلکه در تکنیک غوطه ور کردن است - گاهی اوقات باید غوطه ور شوید، 180 درجه بچرخانید و دوباره غوطه ور شوید تا یک پوشش یکنواخت داشته باشید. این یک اصلاح عملی است.
در نهایت، رابطه بین دوغاب و پخت بعدی. پوسته باید شلیک شود تا هرگونه موم و مواد فرار باقیمانده بسوزد و استحکام نهایی آن افزایش یابد. اگر فرمول دوغاب خاموش باشد، پوسته ممکن است در حین شلیک پاره شود یا ترک بخورد. ما همیشه قبل از شروع به تولید، یک شلیک آزمایشی روی پوسته از یک دسته یا فرمول جدید انجام می دهیم. این یک بیمه نامه ارزان است. پوسته شلیک شده باید یک رنگ ثابت و یک پینگ واضح و طنین انداز در هنگام ضربه زدن ملایم داشته باشد. ضربه زدن کسل کننده به معنای مشکل است - احتمالاً استحکام کم یا ترک های کوچک.
نتیجه: بنیاد همه چیز است
بنابراین، پس از سی سال در این بازی در QSY، از قالب پوسته تا ریخته‌گری سرمایه‌گذاری پیچیده، اگر چیزی برای چکش کردن خانه وجود دارد، این است: هرگز اتاق دوغاب را دست کم نگیرید. را دوغاب سرامیکی برای ریخته گری موم از دست رفته قرارداد اساسی بین الگوی موم و فلز مذاب است. این یک سیستم مادی پویا و زنده است که نیاز به احترام و مشاهده مداوم دارد. شما می توانید بهترین موم، طراحی مناسب دروازه و یک کوره کالیبره شده را داشته باشید، اما یک دوغاب با مدیریت ضعیف همه آن را تضعیف می کند. این کار پر زرق و برق نیست - اغلب کثیف و تکراری است - اما کیفیت هر چیزی که در ادامه می آید، لایه به لایه در آن مخزن ساخته می شود. تخصص واقعی فقط در ترکیب آن با یک برگه مشخصات نیست. این بدان معناست که چگونه آن را برای بخشی روی درخت امروز، برای آلیاژی که هفته آینده ریخته می شود، و برای مشکلی که حل کردید، اما ممکن است دوباره به شکل دیگری ببینید، تغییر دهید. این کاردستی است.
